Waterschapsheuvel by Richard Adams

Author:Richard Adams [Adams, Richard]
Format: epub
Tags: Nederlands
Publisher: Nimeque NL
Published: 1972-07-27T22:00:00+00:00

28 Aan de voet van de heuvel

Wonderlijk gelukkig was het om Alleen te zijn.

Alleen, en toch niet eenzaam.

O, om uit angst en donker te komen

En ons thuis te zien.

—Walter de la Mare, The Pilgrim

Je bent toch niet te moe om te silfleren, wel?’ vroeg Paardebloem. ‘En op de goede tijd van de dag voor de verandering? ‘t Is een mooie avond, als mijn neus me niet bedriegt. We moeten proberen ons niet ongelukkiger te voelen dan we zijn, weet je.’

‘Maar voor we gaan silfleren,’ zei Kopstuk, ‘kan ik je vertellen, Hulst, dat ik niet geloof dat iemand anders zichzelf en drie andere konijnen veilig uit een dergelijk oord had kunnen terugbrengen.’

‘Het was Friths wil dat we terug zouden komen,’ antwoordde Hulst. ‘Dat is de werkelijke reden waarom we hier zijn.’

Terwijl hij zich omdraaide om Ereprijs te volgen door de gang die naar het bos leidde, merkte hij dat Klaver naast hem liep. ‘Jij en je vrienden moeten het vreemd vinden om naar buiten te gaan en gras te eten,’ zei hij. ‘Je went er wel aan, weet je,’ zei hij. ‘En ik kan je beloven dat Hazel-rah gelijk had toen hij je vertelde dat het een beter leven is dan in een hok. Kom met me mee, dan zal ik je een plek mooi kort straatgras laten zien als Kopstuk het niet allemaal opgegeten heeft terwijl ik weg was.’ Hulst had sympathie opgevat voor Klaver. Ze scheen robuuster en minder schuchter dan Palmhout en Hooiberg en deed blijkbaar haar best om zich aan het leven in de kolonie aan te passen. Hij kon niet zeggen wat haar afkomst was, maar ze zag er gezond uit.

‘Ik vind het prettig onder de grond,’ zei Klaver, toen ze in de frisse lucht kwamen. ‘De omsloten ruimte lijkt werkelijk erg op die van een hok, behalve dat het er donkerder is. Het moeilijke voor ons is in het open veld te gaan eten. We zijn niet gewend vrij te zijn om te gaan waar we willen en we weten niet wat te doen. Jullie handelen allemaal zo vlug en de helft van de tijd weet ik niet waarom. Ik zou er de voorkeur aan geven niet te ver van het hol te eten, als je ‘t niet erg vindt.’

Ze bewogen zich langzaam over het gras bij zonsondergang, knabbelend onder het gaan: Klaver ging weldra helemaal in het eten op, maar Hulst hield herhaaldelijk op om rechtop te gaan zitten en de geur van de vredige verlaten heuvel op te snuiven. Toen hij Kopstuk een eindje verder zag, die strak naar het noorden zat te staren, volgde hij onmiddellijk zijn blik.

‘Wat is er?’ vroeg hij.

‘Het is Braam,’ antwoordde Kopstuk. Het klonk alsof hij opgelucht was.

Braam kwam vrij langzaam van de horizon aanhuppelen. Hij zag er vermoeid uit, maar zodra hij de andere konijnen zag begon hij vlugger te lopen en ging naar Kopstuk toe.

‘Waar heb je gezeten?’ vroeg Kopstuk. ‘En waar is Vijfje? Was hij niet bij je?’

‘Vijfje is bij Hazelaar,’ zei Braam. ‘Hazelaar leeft nog.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.